“Ancak onlardan ihlaslı kulların müstesna.” (Hicr 40)
Hicr suresinin 39-42 ayetleri şu şekildedir: “İblis dedi ki: Rabbim! Beni azdırmana karşılık ben de yeryüzünde onlara (günahları) süsleyeceğim ve onların hepsini mutlaka azdıracağım!”; “Ancak onlardan ihlaslı kulların müstesna.”
Şeytan’ın etki edemeyeceğini ifade ettiği kişilerin sıfatı muhlis’tir. Muhlis; itikadı doğru, her hâli içten ve riyasız kimse demektir. Muhlis kişi hayatını ihlas üzere yaşar. Bu tür insanlar ibadet ve davranışlarda sadece Allah’ın rızasını gözetir. Allah içten bağlıdırlar. Mevla’nın emrettiği gibi davranmak yegâne amaçlarıdır. İhlaslı kimse, yaptığı işte Allah’ın rızası var mı yok mu? diye büyük bir dikkat sarf eder. Bunun aksı ise müflisliktir. Müflis kişinin işi, tabir caizse, çıkarına göre pozisyon almaktır. Alışında verişinde, gerekiyorsa yalan, iftira, harama tevessül vb. kötü sıfatları takınmaktan çekinmemektir. İhlas ihya, ihlassızlık imha! İhlasız kimse müflis kimsedir.
Sırf Allah emrettiği için sevinçle ibadet etmek, ihlastır. Yapılan ibadet ve işlerde hiçbir karşılık ve menfaati, hakiki ve esas gaye etmemek, ihlastır. Sadece Allah rızasını esas maksat tutmak ve bu maksadı muhafaza etmek, ihlastır. Önce niyeti düzeltip sonra da ameli düzeltmek, ihlastır. Kur’ân-ı Kerimin yüz on ikinci sûresi İhlas Suresidir ve bu surenin bize ihtar ettiği ‘amentü’ şu şekildedir: “Rahmân ve Rahîm olan Allah’ın ismiyle. De ki; O Allah tektir. Allah eksiksiz, sameddir (Bütün varlıklar O’na muhtaç, fakat O, hiç bir şeye muhtaç değildir). Doğurmadı ve doğurulmadı; O ‘na bir denk de olmadı.” İhlaslı bir mümin olmak, bu ayetlerin tazammun ettiği manaya, kalben, aklen ve fiilen ittiba etmektir.
Sonuç: Hulus-i kalp ile mümin olmak esastır; yaşamaktan gaye kalbi, aklı ve fiili bu mertebeye yükseltmektir. Kişinin istikamet üzere yaşadığının belirtisi kalbinin safi hale gelmesidir. Allah’a ve O’nun emirlerine karşı içten bağlılık, şartlara göre değişmeyen bir samimiyet, riyasız bir sevgi. İşte bu, doğruluktur, muhlis bir kul olmaktır, bu yol sırat-ı müstakim yoludur ki, şeytanın itirafı ve Rabbimizin ikazı ile görülmektedir ki, bu hâl üzere yaşayan kimselere şeytan-ı lâînin tesiri mümkün değildir.
Hicr suresinin 39-42 ayetleri şu şekildedir: “İblis dedi ki: Rabbim! Beni azdırmana karşılık ben de yeryüzünde onlara (günahları) süsleyeceğim ve onların hepsini mutlaka azdıracağım!”; “Ancak onlardan ihlaslı kulların müstesna.”
Şeytan’ın etki edemeyeceğini ifade ettiği kişilerin sıfatı muhlis’tir. Muhlis; itikadı doğru, her hâli içten ve riyasız kimse demektir. Muhlis kişi hayatını ihlas üzere yaşar. Bu tür insanlar ibadet ve davranışlarda sadece Allah’ın rızasını gözetir. Allah içten bağlıdırlar. Mevla’nın emrettiği gibi davranmak yegâne amaçlarıdır. İhlaslı kimse, yaptığı işte Allah’ın rızası var mı yok mu? diye büyük bir dikkat sarf eder. Bunun aksı ise müflisliktir. Müflis kişinin işi, tabir caizse, çıkarına göre pozisyon almaktır. Alışında verişinde, gerekiyorsa yalan, iftira, harama tevessül vb. kötü sıfatları takınmaktan çekinmemektir. İhlas ihya, ihlassızlık imha! İhlasız kimse müflis kimsedir.
Sırf Allah emrettiği için sevinçle ibadet etmek, ihlastır. Yapılan ibadet ve işlerde hiçbir karşılık ve menfaati, hakiki ve esas gaye etmemek, ihlastır. Sadece Allah rızasını esas maksat tutmak ve bu maksadı muhafaza etmek, ihlastır. Önce niyeti düzeltip sonra da ameli düzeltmek, ihlastır. Kur’ân-ı Kerimin yüz on ikinci sûresi İhlas Suresidir ve bu surenin bize ihtar ettiği ‘amentü’ şu şekildedir: “Rahmân ve Rahîm olan Allah’ın ismiyle. De ki; O Allah tektir. Allah eksiksiz, sameddir (Bütün varlıklar O’na muhtaç, fakat O, hiç bir şeye muhtaç değildir). Doğurmadı ve doğurulmadı; O ‘na bir denk de olmadı.” İhlaslı bir mümin olmak, bu ayetlerin tazammun ettiği manaya, kalben, aklen ve fiilen ittiba etmektir.
Sonuç: Hulus-i kalp ile mümin olmak esastır; yaşamaktan gaye kalbi, aklı ve fiili bu mertebeye yükseltmektir. Kişinin istikamet üzere yaşadığının belirtisi kalbinin safi hale gelmesidir. Allah’a ve O’nun emirlerine karşı içten bağlılık, şartlara göre değişmeyen bir samimiyet, riyasız bir sevgi. İşte bu, doğruluktur, muhlis bir kul olmaktır, bu yol sırat-ı müstakim yoludur ki, şeytanın itirafı ve Rabbimizin ikazı ile görülmektedir ki, bu hâl üzere yaşayan kimselere şeytan-ı lâînin tesiri mümkün değildir.
