“İnsanlar, (sadece) ‘İnandık!’ demeleriyle bırakılacaklarını ve
sınava çekilmeyeceklerini mi sanıyorlar?”
Ankebût sûresi / 2
“Altın ateşle tecrübe edildiği gibi, salih kullarda sıkıntı ve
imtihanlarla denenirler.”
Hz. Ali (r.a.)
Sen olsan sana; “seni seviyorum” diyene hiç düşünmeden inanır mıydın?
İnandın diyelim...
İlk yanlışını gördüğünde içine bir şüphe düşmez miydi?
Düşmedi diyelim...
Sürekli sevmediğin şeyleri yaparak seni huzursuz etmesinden rahatsız olmaz mıydın?
Olmazdın diyemem!
Sevgi delil ister...
Sevenin meşakkatlere katlanmasını bekler...
Söz verenin sözünde duramamasına rıza göstermez!
Allah, inandığını göstermeni bekler...
İhtiyaçsızdır, ancak iyilik üzerinde ısrarlı olmandan vazgeçmez.
Yasak dediklerine yaklaşmamanı...
Güzel dediklerine muhabbetini görmek ister.
Senin için ister...
Kendinle çelişmeyesin...
Sıkıntıya düşmeyesin...
Mutsuz olmayasın, diye kavline hain olmana göz yummaz.
O hâlde inandığın gibi yaşamak üzerinde tavizsiz bir çaba göster!
olabilir normal
evet çok doğru özetlenmiş.
Güzel bir yazı Tebrikler