“(İbrahim:) ‘Peki’ dedi, ‘(bu) taptığınız şeylere
(başınızı kaldırıp da) hiç bakmadınız mı?’”
Şu’arâ sûresi / 75
Kaldır o çok sevdiğin hayattan başını da kalbini dinle..
Kapat gözlerini fal taşı gibi açık tuttuklarına...
Bir lahza ara ver onları her şeyden çok sevmelere...
Bir an olsun ayır ellerini hayranlıkla dokunduklarından...
Kır putlarını zira onlar gösterdiğin sadakate layık değiller!
Bakmaya doyamadığın çehren, sen istemesen de kırış kırış olacak...
Kırk kilitli kasalara güvenemediğin servetin, ansızın elinden uçup gidecek...
Gücün, kuvvetin emin ol çok yakın zamanda seni mahcup edecek...
Önünde diz çöküp her sözüne koşanlar, ilk biçareliğinde kaybolacaklar...
Sen, iktidar putunla...
Şehvet ilahınla...
Enaniyet tanrınla...
Ve kendini çok sevmenle baş başa kaldığında...
Bir İbrahim (Aleyhisselam) mutlaka çıkacak ve soracak sana:
“Hiç bakmadın mı?”
Şu en kıymetli sandığın, hakikat bellediğin çarçura!
Sahi, hiç akletmedin mi?
Güzel bir yazı