Dürüst olmak suç mu?

CHP Genel Başkanı  Özgür Özel’in Tunceli Milletvekili Kamer Genç’in mezarını ziyaretinde parti yöneticileriyle birlikte rakı içmesi ve mezarına rakı dökülmesi üzerinden koparılan fırtınayı anlamakta zorlanıyorum. Bir linç atmosferi oluşturuluyor; adeta “buradan da vurabilir miyiz” telaşı var.

Oysa yapılan şey, açık bir kimlik beyanıdır. Bu insanlar, toplumun çoğunluğu gibi inanmıyor olabilirler; bunu gizlememişler, riyakârlık yapmamışlar, inançlarına ve yaşam tarzlarına uygun davranmışlardır. Bu yönüyle eleştirilecek değil, hatta dürüstlük açısından takdir edilecek bir tutumdur. İsterlerse bunu gizlice de yapabilirlerdi. Yapmadılar. Açık ettiler.

Türkiye’nin en büyük sorunlarından biri, insanların olduğu gibi görünmemesi, göründüğü gibi olmaya cesaret edememesidir. Ben burada ahlâkî ya da siyasî bir skandal görmüyorum. Aksine, ülkeyi yönetmeye talip olanların inanç ve hayat tarzlarını toplumun açıkça görmesi açısından açıklayıcı bir tablo görüyorum. Vatandaş tercihini buna bakarak yapar.

Kaldı ki, Kamer Genç’in ailesi ve bu inanca mensup vatandaşlarımız bu konuda sert bir tepki ortaya koymamışken, başka kesimlerin meseleyi köpürtmesini anlamak güçtür. Tepki ile temsil edilen grubun hassasiyeti arasında ciddi bir orantısızlık vardır.

Toplum, yalan yerine açık kimlikli, dürüst bir siyaset istiyor. Ben bu ülkenin bunu kaldırabilecek olgunlukta olduğunu düşünüyorum. Sünnisi, Alevisi; Hanefisi, Şafiisi; tarikat mensubu olanı, olmayanı… Hepsi kimliğini gizlemeden siyaset yapabilmeli. Hatta etnik kimlikler de saklanmamalı: Türk’ü, Kürt’ü, Ermeni’si, Rum’u… Herkes bu ülkede açık kimliğiyle siyaset yapabilmeli. Demokrasi ve çoğulculuk bunu gerektirir.

Madem demokrasi var, madem çoğulculuk var, o hâlde bu kimlikleri örtme çabası neden? Toplumu tek bir inanç veya yaşam biçimine göre şekillendirme ısrarı niye? Allah herkesi kendi huzurunda yargılayacaktır. Kimse kimsenin iman savcısı değildir.

Herkeste Cenab-ı Hakk’ın bir esması tecelli eder. Kendi bakış açımıza göre kiminde Mudill, kiminde Hâdî zahir olur. Bu farklılıklar, yaratıcıyı ve onun hikmetini anlamanın bir parçasıdır. Mesele, bu farklardan korkmak değil; irfanı çoğaltmak, bilinci derinleştirmektir.

Burası bir imtihan dünyasıdır. Bırakalım herkes kendi kimliğiyle, kendi inancıyla, kendi tercihiyle siyaset yapsın. Bu, maskeli toplum olmaktan çok daha iyi değil mi?