Cennet bahçeleri sensiz olmaz Gülnihal
Renklerin süslü yaralar açtı bende
Gökte nakış, ruhumda sultan hilâl
Işık olsun gönlümdeki sisli derde
Hangi dergâh beni ne etsin, neylesin
Günah bile bende geleceğini göremez
Ya karanfil dile gelsin ya zambak bir şey desin
Bu mesele keşmekeş, nergis bunu çözemez
Azrail’in gölgesi çökünce hasta yatağına
Menekşenin ancak iniltisi duyulur
Hiçbir lotus kem söz etmez batağına
Soğuk iklimin nabzı kardelende durulur
Yardım et sümbül, sardunyalar biçare
Papatyalar perişan oldu sıska aşklar uğruna
Ne manolya ne orkide bulamaz çare
Gece kraliçesinin sabah sancılarına
Diril lale, diril ki adaletin namusu kurtulsun
Dünyanın her bölgesini kuşatsın gerbera
Kırlara, ovalara, arı kovanları kurulsun
Hiçbir çiçek koparılmasın bir daha
MEĞER
Mücbir sebeplerden düştüğüm tüm hâller
Metanet ve sabırla yenilirmiş meğer
Gözümü yıldıran barikatlar, dikenli teller
Cesur bir gayretle, aşılırmış meğer
Ömrün boyunca saysan iki kere iki beş etmez
Ölümü kapıdan kovsan bacadan girer gitmez
Üç günlük ömür hiçbir hesapta dört etmez
Aldığım nefesi çarçur etmişim meğer
Çıkardım ateşten gömleği, davamı unuttum
Çıplak diyarlarda mahremiyeti boğdurttum
Lığ doldurdum testime, pınarları kuruttum
Kendim kendime çöl olmuşum meğer
Cehaletten maddeyi mana sanmışım
Her ilimden dem vuranı salih saymışım
Dünya denen illüzyona şaşmış kanmışım
Beni kandıran sahtekâr benmişim meğer
Küçükken korkardım yatakta geceleri
Karanlığı canavar sanırdım gözleri iri
İnsan dışardan bakıp da görmezmiş kendini
Karanlıktaki o canavar benmişim meğer.
Tehlikeyi nedense hep uzakta aradım
Düşmanı yakında değil, ırakta sandım
Rehavete kapıldım, uykuya daldım
Bana en büyük düşman benmişim meğer
Tersine akan sellere kapılıp boğuldum
Çayırdan, çimenden, kırdan kovuldum
Kendi öz evimde çalındım ve soyuldum
Hanemdeki hırsız benmişim meğer
İlim irfan zor iş dedim kitabı kaldırdım
Sahte bir rüyaya daldım zevke dadandım
Uyandığımda boynumda ip sehpadaydım
Boynuma dolanan urgan benmişim meğer
Her geçen yıl benden bir şeyler eksiliyor
Yakında bulanıyor gözüm uzakta kamaşıyor
Öfkem zehirliyor özümü ellerim uyuşuyor
Beni sokan akrep benmişim meğer
Kendimi pek müstesna pek özel sandım
Oysa sıradandım, acizdim, insandım
Ben o dev aynasına, nasıl da inandım
Alelâde bir garip ademmişim meğer
