KENDİ KALABALIĞINDA KAYBOLMUŞ BİRİYİM

Hayırsız bir gün batımına büründü akşam

Çekti kara çarşafını, yıldızsız gökyüzü

Bir garabet, fütursuzca söyledi son sözü

Başımı alıp gitsem, hatta kaçsam

Uzaklar, sarıp sarmalar mı bu öksüzü

Hayırsız bir gün batımına büründü akşam

Çekti kara çarşafını, yıldızsız gökyüzü

Puslu, karlı, bir dağ başında, sarhoş ve serseriyim

Kısık gözlerle süzüyorum, sahipsiz bir şehri

Masumluğumu felç etti zamanın zehri

Acaba aklı başında görünen bir deli miyim

Bilmediğim bir alemden, bana gülümsüyor peri

Puslu, karlı, bir dağ başında, sarhoş ve serseriyim

Kısık gözlerle süzüyorum, sahipsiz bir şehri

İstemez miydim, gül bahçelerinde emeğim olsun

Benim nasibime soğuk betonlar düştü

Hiç aklıma gelir miydi, akşamüstünün beni vuracağı

Gelir miydi aklıma, saatlerin sabaha karşı duracağı

Heybemdeki muştular zimmetimden düştü

İstemez miydim, gül bahçelerinde emeğim olsun

Benim nasibime soğuk betonlar düştü

Belki tenhasıdır, kalabalığın zayıf karnı

Ben, kendi kalabalığında kaybolmuş biriyim

Sanki bin yıl oldu uykuya daldığım

Bir o kadar olmuştur, uykuda yandığım

Bilmiyorum, aynalarda gördüğüm ben miyim

Belki tenhasıdır kalabalığın zayıf karnı

Ben, kendi kalabalığında kaybolmuş biriyim