Erzurum'da bazı sabahlar vardır ki yalnızca yeni bir güne uyanmazsınız. Tarihe uyanırsınız, ecdadın izine basarsınız, bir milletin nasıl ayağa kalktığını yeniden hatırlarsınız.
İşte Aziziye Tabyaları'nda bu sabah yaşananlar tam da böyle bir sabahın hikayesiydi.
Hava sıfırın altında 8 derece...
Gün henüz ağarmamış. Sokaklar sessiz, dağlar soğuk, nefesler buhar...
Ama Erzurum'da binlerce insanın yüreğinde aynı sıcaklık var.
Ecdada saygı, tarihe vefa, vatana bağlılık...
149 yıl önce olduğu gibi camilerden yükselen selalar, Erzurumluları sıcak yataklarından kaldırıp tarihe altın harfler ile destanın yazıldığı tepelere davet etti.
O günün şartlarında ellerine balta, kazma, kürek alan Dadaşlar, düşman karşısında geri adım atmayan askerin yardımına koşmuştu. Bugün ise torunları ellerinde Türk bayraklarıyla aynı yollarda onların izinde yürüdü.
Bir zamanlar vatanı kurtarmak için can verilen yollarda, bugün vatan sevgisini diri tutmak için yüründü.
Aradan 149 yıl geçmiş...
Dünya değişmiş, kimi ülkeler tarihe karışmış. Çağlar değişmiş, şehirler değişmiş, hayatın şartları değişmiş. Ama Erzurum'un hafızasında Aziziye'nin yeri değişmemiş.
Çünkü Aziziye, yalnızca bir savaşın adı değil, yokluk içinde var olmanın, imkansızlıklar karşısında teslim olmamanın, kadınından çocuğuna, yaşlısından gencine bir milletin tek yürek olmasının adıdır.
Nene Hatun bunun en güçlü sembolüdür.
Bazı kahramanlıklar zamanla eskimez, fedakarlıklar nesiller geçse de unutulmaz. Aziziye yürüyüşünün en anlamlı taraflarından biri de çocukların, gençlerin ve yaşlıların aynı safta buluşmasıydı. Tarih, bir şehrin hafızasıdır. O hafızayı canlı tutmak da sadece devletin veya kurumların değil, hepimizin sorumluluğudur.
Bu nedenle yalnızca bir gün değil, yıl içinde sürekli çocuklarımızı, gençlerimizi bu tarihi mekanlara götürmeli, onlara vatanı için can veren isimsiz kahramanları anlatmalıyız. Çünkü geçmişini bilmeyen bir nesle geleceğini anlatmak kolay değildir.
